In de tijd dat ik van school afkwam, een school die ik niet had afgemaakt was er ook een economische crisis zoals tegenwoordig gaande is. Het betrof de crisis van begin jaren 80, ik had geen diploma’s en geen werkervaring. Hierdoor kwam ik direct in de bijstand, toen RWW (Rijksgroepsregeling Werkloze Werknemers) geheten en die verre van een vetpot was. Het ging na lang gesteggel, bij de toen nog (A)Sociale Dienst geheten, om zo’n 750 gulden in de maand, waarvan ik 300 gulden kamerhuur betaalde en van de rest betaalde ik schulden rekeningen en boodschappen.

Met als gevolg dat ik na twee dagen alweer door m’n geld heen was en de rest van de maand op een houtje kon bijten en wederom schulden kon opbouwen voor de volgende maand. Ik kan je vertellen dit heeft in die tijd een verwoestend effect op mijn leven gehad en dat gebeurd op dit moment ook met heel veel mensen die, zoals mij toen begin jaren 80 ook is overkomen, tussen wal en schip vallen. Dit heeft voor mij zo’n tien jaar doorgewoekerd en ik heb absolute armoede en echte honger gekend. Uiteindelijk ben ik na omzwervingen in de Sales terechtgekomen. Wat zou ik in de tijd van mijn uitkeringellende er voor over gehad hebben om via de Sociale Dienst een betaalde opleiding gevolgd te mogen hebben, dan had het hen niet zoveel geld gekost om mij al die jaren te onderhouden. Mijn vermoeden dat zij liever mensen in de uitkering houden, dan dat zij hen eruit helpen werd op een bepaald moment bevestigd toen ik te horen kreeg hoeveel onuitbetaalde subsidies gemeentes in de pocket kunnen steken per uitkeringsgerechtigde. Gelden die gemeentes van het rijk krijgen, gelden waarvan Sociale Diensten de uitkeringsgerechtigden niet op de hoogte stellen dat zij er recht op hebben en daar ook geen voorlichting over geven. Uitkeringsinstanties hebben allerlei potjes die vol met poen zitten en wel omdat uitkeringsgerechtigdenof de bedrijven die gesubsidieerd uitkeringsgerechtigden en arbeidsgehandicapten in dienst zouden kunnen nemen niet weten dat deze subsidies bestaan of dat de regelgeving te ingewikkeld en zelfs deceptief is.

Ik heb toendertijd wel om opleidingsmogelijkheden gevraagd maar het zijn ambtenaren en ja dat zijn nu eenmaal geen ondernemers en daar moet je, helaas zeg ik met klem en nadruk maar ook met spijt, helaas niets dan het hoogstnodige van verwachten en zelfs dat niet. Ze zijn namelijk nog te lui om je tegen te werken, dus werken ze liever niet mee want dit vergt nog de minste inspanning.

Deze scheefheid in beleidsvoering heeft een groot deel van mijn werkzame leven gekost en ik heb daardoor een zeer gezond wantrouwen gekregen tegen overheidsorganisaties en haar mede(tegen)werkers.

Maar dit terzijde, ik ben op een gegeven moment in de Sales terechtgekomen door te reageren op een advertentie waar men adverteerde met kunstverkoop langs de deur. Dit bleek ik zo leuk te vinden en ik verkocht zo veel schilderijen dat ik binnen de korste keren meer geld had dan ik op kon maken. Van daaruit ben ik doorgegroeid tot accountmanager, vertegenwoordiger en nu eigen ondernemer.

Maar goed, we hebben het in dit artikel over schoolverlaters binnen de huidige economische crisis. Ik kan mij zo goed inleven in wat zij op dit moment moeten doormaken vooral omdat deze crisis nog erger schijnt te zijn dan die van de jaren 80 en zelfs vergeleken wordt met de crisis van de jaren 30. De jeugd die nu in die crisisval is terecht gekomen, daarvan maakt een X-percentage hetzelfde mee en erger dan wat ik heb meegemaakt in de jaren 80. Absolute armoede en wanhoop, dus als u ondernemer bent en deze zgn. kansarmen tegenkomt als sollicitanten denk dan eens aan mij. Ook ik was een kansarme jongere  maar ben nu gelukkig succesvol, ik hoop dat een aantal van u behulpzaam wilt zijn door de succesgevallen van de toekomst nu alvast een zetje in de goede richting te geven. Denk niet die heeft geen diploma’s of werkervaring dit wordt niks, neen denk aan wat ze kunnen bereiken met uw hulp.